نمىبريم .
فخر رازى به اين نكته كه مراد از صادقين ائمهء معصومين باشند ، چنين اشكال كرده است :
خداى تعالى بر تمام مؤمنين واجب فرموده است تا با صادقين باشند و اين كار در صورتى امكان پذير است كه هر كس بداند آن فرد صادق چه كسى است نه اينكه نتواند آن فرد را تشخيص دهد . اگر هر مؤمنى در چنين شرايطى موظف به پيروى از فرد صادق باشد چنين تكليفى فوق توان انسانهاست و جايز نمىباشد ، زيرا ما انسان معينى را نمىشناسيم كه موصوف به عصمت باشد .
در پاسخ بايد گفت : شناختن چنين انسانى امكانپذير است و چون لازمهء پيروى از او شناختن اوست لذا واجب است در مورد او جستجو نمود ، و خداى متعال با ارائهء دلايل بسيار و روشن ، راه را براى شناختن چنين انسانى هموار ساخته است - همانطور كه بيان شد و مىشود - تنها افراد معاند از اين دلايل بىاطلاع هستند .
ابن تيميه نيز در اينجا ، خرافات و سخنان نادرستى را رديف كرده است كه نقل و پاسخ به آن نيز براى انسان قبيح است . من نمىدانم او كه خود را فرد فاضلى مىشمارد و در كنار دانشمندان قرار مىدهد چگونه چنين سخنانى را بر زبان مىراند ؟ ! خوانندگان محترم توجّه دارند كه فضل در اشكال خود ، متعرّض پاسخ به آيهء * ( « وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ » ) * نشد . بعيد نيست كه وقتى در آخر اشكال گفت : « اگر بر فرض صحيح باشد بر امامت دلالت ندارد . » مرادش هر دو آيه بوده است در صورتى كه چنين نيست ، زيرا هنگامى كه در آيه به طور مساوى پيروى از رسول خدا و على را لازم مىشمارد حاكى از آن است كه على از لحاظ وجوب اطاعت مانند پيامبر است . لذا از ديگران برتر بوده و امام مىباشد .
بعلاوه وقتى كه آيه از وجوب اطاعت از آن دو بزرگوار به ايجاب ركوع با ركوع كنندگان تعبير مىكند - چنان كه اقتضاى اطاعت است و روايت نيز تصريح دارد - معلوم مىشود كه آن دو پيش از ديگران به عبادت خدا پرداختهاند . كما اينكه مصنّف در منهاج الكرامه از طريق ابو نعيم از ابن عباس نقل مىكند كه اين آيه در خصوص پيامبر و على نازل شد . آن دو نخستين كسانى بودند كه نماز خواندند و ركوع گزاردند . واضح است كه
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 191
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص١٩١