آيهء * ( « هُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً »
مصنّف - أجزل اللَّه ثوابه - مىگويد :
سىام : آيهء شريفهء * ( « هُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَه نَسَباً وَصِهْراً » ) * ( 1 ) است .
ابن سيرين مىگويد : اين آيه هنگامى كه پيامبر ، فاطمه را به ازدواج على درآورد ، در مورد پيامبر ( ص ) و على ( ع ) نازل شد .
فضل مىگويد :
اين موضوع در تفاسير اهل سنّت به چشم نمىخورد و اگر هم صحيح باشد دال بر فضيلت اوست و دليلى بر امامت به حساب نمىآيد .
من مىگويم :
اين حديث را در منهاج الكرامه از ثعلبى و ديگران از ابن مردويه نقل كرده است . در ينابيع المودة مىگويد :
حافظ ابو نعيم و ابن مغازلى با ذكر سند از سعيد بن جبير نقل مىكنند كه ابن عباس گفت : « اين آيه در مورد پنج تن آل عبا نازل شد » سپس ابن عباس مىافزايد : « مراد از آب در آيهء مباركه ، نور پيامبر اكرم ( ص ) است كه قبل از آفرينش مخلوقات وجود داشت ، خدا اين نور را در پشت آدم قرار داد و همين طور نسل به نسل اين نور منتقل مىشد تا آنكه به عبد المطلب رسيد ، در اينجا دو قسمت شد ، يك قسمت به پشت عبد الله منتقل شد و پيامبر ( ص ) به دنيا آمد و قسمت ديگر به پشت ابو طالب انتقال يافت و على به دنيا آمد . سپس اين دو قسمت با ازدواج على و فاطمه بار ديگر به هم پيوستند و حسن و حسين به دنيا آمدند . »
همچنين ثعلبى و موفق بن احمد خوارزمى از ابو صالح از ابن عباس و ابن مسعود و جابر و براء و انس و ام سلمه نقل كردهاند : « اين آيه در حق پنج تن آل عبا نازل شد . »
اين بود سخن صاحب ينابيع الموده . مؤيد اين احاديث ، رواياتى است كه در ابتداى
هامش
( 1 ) . فرقان / 54 .