احاديث اهل سنت ذكر شده است و حاكى از آن مىباشد كه نور محمّد و على پيش از آفرينش آدم آفريده شد و سپس در صلب او به وديعت نهاده شد .
بنابراين ، حاصل آيه كريمه اين مىشود كه خداى سبحان ، انسانى را كه از آب - يعنى چيزى كه اوّل نور بود و بعد تبديل به آب شد - آفريد . سپس اين بشر را نسب قرار داد - كه مراد رسول اكرم ( ص ) است - زيرا او نسب فاطمه و حسنين است . و او را پيوند ( صهرا ) قرار داد كه مراد على است . بدين ترتيب ، دلالت آيهء شريفه بر امامت امير المؤمنين واضح است ؛ زيرا نور على با نور پيامبر پيش از خلقت آدم متّحد بود و اين اتحاد دليل بر آن است كه على حتى از پيامبران برتر است . هر كس كه از چنين فضيلتى برخوردار باشد امام است ، خصوصا با توجّه به اينكه در برخى از روايات مربوط به آيهء نور - كه خواهد آمد - آمده است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « خدايا ! مرا پيامبر قرار ده و على را وصى » و در برخى ديگر : « پس نبوّت در من است و امامت در على . »
اگر بپذيريم كه مراد از آب در آيهء شريفه ، چيزى غير از نور است باز هم ترديدى نيست كه اتحاد پيامبر و على در اصل - به هر معنايى كه براى اتحاد تصور شود - و تقسيمشان به نسب و پيوند ( صهر ) در خارج ، دليل بر فضيلت على است و اينكه على ، نفس و شبيه پيامبر است . لذا با فضيلتترين مردم و شايسته ترين آنان براى مقام امامت به شمار مىآيد .
آيهء * ( « وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ »
مصنّف - اعلى اللَّه درجته - مىگويد :
سى و يكم : آيهء شريفهء * ( « وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ » ) * ( 1 ) است . جمهور اهل سنت روايت كردهاند كه اين آيه در مورد على و آيهء * ( « وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ » ) * ( 2 ) دربارهء رسول خدا ( ص ) نازل شد .
فضل مىگويد :
آيهء * ( « وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ » ) * دربارهء آن سه تن كه در غزوهء تبوك از شركت در جنگ خوددارى مىكردند نازل شد . آنان چون به پيامبر راست گفتند ، نجات يافتند ولى منافقين
هامش
( 1 ) . توبه / 120 .
( 2 ) . بقره / 43 .