فرض كه بپذيريم تنها در مورد على و اصحاب اوست باز هم دليلى بر امامت او نمىشود .
من مىگويم :
در منهاج الكرامه مىگويد : ابو نعيم با ذكر سلسله سند از ابن عباس روايت كرده است :
« اوّلين كسى كه از لباسهاى بهشت مىپوشد ابراهيم خليل است و بعد محمّد صفى خداست . سپس على ميان اين دو به طرف بهشت مىرود . » سپس ابن عباس آيه فوق را تلاوت نمود : * ( « يَوْمَ لا يُخْزِي الله النَّبِيَّ وَالَّذِينَ آمَنُوا » ) * و گفت : مراد ، على و اصحاب اوست » . در كشف الغمه همين حديث را از ابن مردويه به نقل از ابن عباس ذكر كرده است .
همچنين از عزّ حنبلى نقل كرده است كه اين آيه در حق على و ياران او نازل شده .
پس مراد از * ( « الَّذِينَ آمَنُوا » ) * على و اصحاب اوست . و مراد از اصحاب او ، پيروان او مىباشد . لذا آنان نيز همراه با نام شريف حضرت آورده شدهاند كه البته آنان از طريق همراهى با حضرت مشمول اين وصف واقع شدهاند . لذا سه خليفهء ديگر جزو اصحاب على بشمار نمىآيند ، چرا كه به گمان اين قوم ، آنان امام على هستند و على پيرو آنان . پس مشمول حكم آيه واقع نمىگردند . بنابراين ، تنها على است كه از فضيلت و امامت برخوردار مىگردد . زيرا كمترين چيزى كه از روايت به دست مىآيد اين است كه على .
رئيس و سرور تمام مؤمنين است .
و اينكه فضل مىگويد : « ظاهر آيه حاكى از آن است كه مراد جماعتى است » سخن صحيحى مىباشد و روايت به آن تصريح دارد . زيرا آيه شامل پيامبر ، على و اصحاب اوست . و اصحاب او شيعيان او هستند خواه از اصحاب رسول خدا باشند يا از غير آنها .
حركت كردن على ( ع ) ميان دو رسول بزرگوار الهى با صحّت روايت ابو نعيم منافاتى ندارد ؛ زيرا اين مسئله موجب برترى على بر پيامبر ( ص ) نمىگردد ، بلكه اين مسئله به خاطر خصوصيتى است . همانطور كه مقدّم داشتن ابراهيم و رسول اكرم ( ص ) در پوشيدن لباس بهشتى به خاطر خصوصيت خلَّت و دوستى آنهاست نه به خاطر مساوى بودن آن دو بزرگوار با يكديگر . اين موضوع را از خود روايت نيز مىتوان دريافت . زيرا در حديث مذكور پيامبر را صفوة الله خوانده است و اين مسئله ، احتمال برابرى ابراهيم با رسول اكرم و يا برترى على بر پيامبر را نفى مىسازد .
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 184
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص١٨٤