مىگويد : از سعيد بن جبير پرسيده شد : آيا مراد از * ( « مَنْ عِنْدَه عِلْمُ الْكِتابِ » ) * عبد الله بن سلام است ؟ سعيد پاسخ داد : چگونه چنين چيزى ممكن است و حال آنكه اين سوره در مكه نازل شده است ؟ روايت ديگرى دال بر همين مطلب در الدر المنثور وارد شده است .
سيوطى از ابن منذر نقل مىكند كه با ذكر سند از ثعلبى روايت كرده است : « هيچ آيه اى از قرآن دربارهء عبد الله بن سلام نازل نشده است » .
و اما اينكه برخى گفتهاند : مراد خود خداى متعال است ؛ سخن غير معقولى است .
زيرا عطف ، در ظاهر نشانهء تعدد و دوگانگى مطلب است . مضافا به اينكه بعيد است از خدا به * ( « مَنْ عِنْدَه عِلْمُ الْكِتابِ » ) * تعبير شود خصوصا با عنايت به اينكه به لفظ جلاله عطف شده است . پس عطف صفت به موصوف نه خوب است نه درست .
در دلالت اين آيه بر امامت امير المؤمنين نيز هيچ اشكالى وجود ندارد . زيرا وقتى خداوند متعال در اين آيه ، شهادت على را - به خاطر فضل و معرفت و فهم و كمال و عصمت و دورى از دروغ و نقايص ديگر - براى اثبات نبوّت رسول اكرم ( ص ) كافى مىشمارد به گونه اى كه گواهى او را در كنار گواهى خود قرار مىدهد ، مىتوان دريافت كه او بر ديگران برترى دارد و معصوم است . لذا قطعا امام است . خصوصا با عنايت به اينكه داناى به كتاب نيز هست .
آيهء * ( « يَوْمَ لا يُخْزِي الله النَّبِيَّ »
مصنّف - نور اللَّه ضريحه - مىگويد :
بيست و هشتم : آيهء شريفهء * ( « يَوْمَ لا يُخْزِي الله النَّبِيَّ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَه » ) * ( 1 ) است . ابن عباس مىگويد : مراد از * ( « الَّذِينَ آمَنُوا » ) * على و ياران اوست .
فضل مىگويد :
ظاهر آيه دلالت بر اين دارد كه مراد ، گروهى از مردم است كه در آخرت با رسول خدا هستند كه على نيز از جملهء آنان است ؛ زيرا عدم خوارى در آخرت اختصاص به پيامبر و على ندارد ، بلكه اصحاب خاص رسول خدا نيز مشمول اين حكم قرار مىگيرند . بر
هامش
( 1 ) . تحريم / 8 .