اين آيه قويترين دليل بر اين مطلب است كه على ( ع ) با تقواترين و با فضيلتترين مردم است و از همه براى امامت شايستگى بيشترى دارد .
زمخشرى از برخى راويان اهل سنت روايت كرده است كه اين آيه در حق ابو بكر نازل شد . زيرا ابو بكر چهل هزار دينار صدقه داد . ده هزار را در شب ، ده هزار را در روز ، ده هزار را پنهان و ده هزار را آشكار .
من نمىدانم انسان بايد از چه چيزى تعجب كند : آيا از اين تعجب كند كه گويندهء اين روايت گمان كرده است كه معيار برترى و فضيلت ، بسيارى صدقه است نه اخلاص در پرداخت آن و به همين خاطر ، صدقه اى به اين هنگفتى را به او نسبت مىدهد تا در مقابل صدقهء امير المؤمنين ، برتر و بالاتر جلوه دهد ؟ يا از اين متعجب شود كه اين منقبت چيزى جز نقص به وى نمىافزايد . زيرا در روزگار تنگدستى مسلمانان ، چنين ثروتى جز از راه بخل براى يك نفر جمع نمىشده . يا از اين تعجب كند كه ابو بكر چگونه چنين ثروتى در اختيار داشته است و حال آنكه او پيش از ظهور اسلام معلم كودكان بوده و پس از ظهور اسلام خياطى مىكرده است و سهم او نيز از غنائم جنگى مانند سهم ساير مسلمانان بوده است . و مطابق نقل حاكم ( 1 ) از دخترش اسمى و نقل احمد در مسند ( 2 ) ابو بكر به هنگام هجرت پنج يا شش هزار درهم ثروت داشته است . لذا بايد پرسيد از كجا چنين ثروتى براى او جمع شد ؟
يا از اين تعجب نمايد كه چگونه انفاق چنين ثروتى از چشم مردم مخفى مانده است تا آنكه اين راوى آن را اعلام نمود و حال آنكه انفاق چنين ثروتى در آن روزگار مىتوانست اكثر مردم مدينه را بىنياز سازد . يا از اين تعجب كند كه ابو بكر چگونه تا به اين اندازه دست و دل باز بوده است و حال آنكه از دادن مقدارى اندك به خانوادهء خود ، اجتناب مىكرد ؟ اسمى در دنبالهء حديث فوق مىگويد : ابو بكر با تمام ثروت خود از مكه خارج شد و هيچ چيز براى آنها نگذاشت . اگر واقعا ابو بكر كسى بود كه چنين ثروتى را انفاق نمايد پس چگونه است كه از دادن صدقهء اندكى براى نجواى با رسول خدا ، ترسيد و چرا هنگام هجرت بهاى شترى را كه براى رسول خدا ( ص ) خريده بود با وجود تنگدستى رسول خدا ( ص ) از او ستاند ؟ خود شما ببينيد و پند بگيريد .
هامش
( 1 ) . مستدرك ، ج 3 ، ص 5 .
( 2 ) . ج 6 ، ص 350 .