برخى سى تا چهل روز امساك نمودند و گروه بسيارى از علما به مقدار معين گرسنگى كشيدند از جمله محمّد بن عمر و قرنى و گروهى را مىتوان نام برد . »
سپس غزالى ادامه مىدهد :
ابو بكر صديق ، شش روز گرسنگى مىكشيد . عبد اللَّه بن زبير ، هفت روز امساك مىنمود و ابو جوزاد دوست ابن عباس هفت روز چنين مىكرد . روايت شده كه ثورى و ابراهيم ادهم سه روز امساك مىكردند . در تمام اين موارد ، از طريق گرسنگى سعى در راه سعادت اخروى داشتند .
سپس از يك صوفى نقل مىكند كه شصت روز امساك نمود .
خوب به اين حكايتها بنگريد ! هيچ كدام را شرع نگفته و پيامبر اكرم ( ص ) عمل نكرده است . با اين حال انجام اين گونه امور را از سوى دوستانشان تصديق مىكنند امّا اين حادثه را كه اهل بيت پيامبر به خاطر خدا از غذايى كه خود بدان نيازمند بودند گذشتند ، دروغ و بىاعتبار مىشمارند .
آيا فرق گذاشتن ميان موارد فوق با گرسنگى كشيدن اهل بيت اطهار ، جز هوا پرستى و ضايع ساختن حق كسانى كه خدا آنان را از هر گونه پليدى پاك نمود و پيروى از آنان را بر تمام مردم واجب فرمود ، دليل ديگرى دارد ؟
از اين گذشته ، مؤلَّف كتاب - علَّامه حلَّى - اين داستان را در منهاج الكرامه به نقل از ثعلبى ذكر كرده است و ابن تيميه با دشمنى تمام ، هر اشكالى كه توانسته بر آن وارد ساخته است . وى مسائلى را مطرح مىسازد كه بيش از هر چيز به سخن لغو و بيهوده شباهت دارد . مانند دليل خواستن براى اثبات صحّت حديث كه قبلا كرارا به آن پاسخ داده شده است ، خصوصا شهرت اين حديث براى معتبر بودن آن كافى است يا اين اشكال كه حسنين نابالغ بودهاند و شرعا سه روز گرسنه نگهداشتن آنها جايز نمىباشد ولى همانطور كه گفته شد آن دو بزرگوار از روى كمال و معرفتى كه داشتند غذاى خود را بخشيدند ، و يا اين اشكال كه ايتام مسلمانان و اسراى آنان به صدقه و درخواست نيازمند نبودند ، زيرا ايتام را پيامبر تأمين مىفرمود و اسيران را كسانى كه آنان را به اسارت گرفته بودند . همانطور كه مشاهده مىكنيد اين اشكال ، آيهء كريمه را دروغ مىشمارد و يا
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 156
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص١٥٦