روايت تصريح مىكند هر كس غذاى خود را بخشيد . و اما اين كه مدعى است اين روايت بر فرض صحّت بر امامت دلالت ندارد ، سخن نادرستى است ؛ زيرا داستان حاكى از فضيلت حسنين است و دلالت بر آن دارد كه آنان در اوج معرفت قرار داشتهاند . زيرا با آنكه در دوران كودكى به سر مىبردند ولى مع الوصف كارى كردند كه شايان ستايش الهى در قرآن مجيد گشت و خدا خود شهادت مىدهد كه آنان به خاطر خدا غذاى خويش را دادهاند و از او مىترسند . بدون شك كودكانى كه چنين كار بزرگى انجام مىدهند از بزرگسالانى كه در بيشتر عمر خود ، خدا را نمىشناختهاند و در نافرمانى خدا و گناهان كبيره اى از قبيل گريختن از صحنهء نبرد بودهاند به مراتب بزرگتر هستند . لذا حسنين از بزرگان اصحاب برتر بودهاند و بىترديد امير المؤمنين بنابر نص و اجماع از حسنين برتر بوده است . در نتيجه از تمام صحابه نيز برتر بوده است ، پس امام مىباشد .
با اين حال ، شگفتآور ، تلاشى است كه اين قوم با اوهام بىرونق و خيالات نادرست ، به طور هماهنگ در محو فضايل خاندان رسول خدا ( ص ) از خود نشان دادهاند امّا فضايل ديگران را اگر چه دروغ بودن آن روشن باشد نقل مىكنند .
همين جناب فضل كه در جايز بودن صدقهء امير المؤمنين اشكال مىكند در مبحث حلول آورده است كه بايزيد بسطامى براى تربيت خود ، يك سال از نوشيدن آب خوددارى نمود و اين عمل بايزيد را فضيلتى براى وى محسوب مىكند ! اى كاش مىدانستيم چگونه است كه براى اهل بيت دادن صدقه جهت كسب ثواب الهى در جايى كه از آنان درخواست مىشود ، جايز نيست امّا براى بايزيد جايز است كه يك سال از نوشيدن آب - اگر چه از محالات است - خوددارى كند ، بدون آنكه كسى از او چنين درخواستى نموده باشد و يا آنكه از اعمال رسول اكرم ( ص ) يا ديگر پيامبران بوده باشد يا آنكه در كتاب و سنت چنين مسئله اى وارد شده باشد ؟ غزالى در احياء العلوم ( 1 ) ، در فصل شكستن شهوت شكم ، مىگويد :
وظيفه دوّم در زمان خوردن و مقدار تأخير در آن است كه داراى چهار درجه است كه بالاترين درجهء آن ، اين است كه سه روز يا بيشتر گرسنگى بكشد كسانى رياضت را به نخوردن تبديل كردند و به مقدار معين اكتفا نكردند تا جائى كه
هامش
( 1 ) . ج 3 ، ص 72 .