مراد از اجماع پيامبران ، اتفاق نظر آنان در وجوب توحيد و نفى شرك است . مفهوم آيه اين است و روايتى كه نقل شده از روايات ناشناخته است و بر فرض صحت ، مدعاى او را كه بيان نص امامت است اثبات نمىكند . زيرا همانطور كه در گذشته گفته شد ، كلمهء ولايت داراى معانى متعددى است .
من مىگويم :
مصنف در منهاج الكرامه اين حديث را از ابن عبد البر و ابو نعيم نقل كرده است ، و گروهى مانند آن را از ثعلبى به نقل از ابن مسعود روايت كردهاند كه :
رسول خدا ( ص ) فرمود : فرشته اى نزد من آمد و گفت : اى محمد ! بپرس ، پيامبران پيش از تو براى چه مبعوث شدند ؟ من پرسيدم : براى چه ؟ فرشته گفت :
براى ولايت تو و ولايت على بن ابى طالب ( ع ) .
در ينابيع الموده باب پانزدهم ( 1 ) از ابو نعيم و حموينى و موفق بن احمد با اسانيدشان از ابن مسعود نقل مىكند كه :
رسول خدا ( ص ) فرمود : هنگامى كه مرا به آسمان بردند با جبرئيل به آسمان چهارم رسيديم خانه اى در آنجا ديدم از ياقوت سرخ . جبرئيل گفت : اين بيت معمور است برخيز و در آن نماز بخوان . رسول خدا فرمود : خدا تمام پيامبران را در آن خانه گرد آورد و آنان پشت سر من صف كشيدند وقتى من بر آنان نماز خواندم ، فرستاده اى از سوى پروردگارم آمد و گفت : اى محمّد ! پروردگارت ترا سلام رساند و مىفرمايد : از پيامبران سؤال كن خدا براى چه شما را فرستاد ؟ من پرسيدم : اى پيامبران ! پروردگارتان شما را پيش از من براى چه فرستاد ؟ رسولان الهى پاسخ دادند : براى بيان رسالت تو ولايت على بن ابى طالب . و اين است معناى آيهء شريفه كه مىفرمايد : * ( « وَسْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا » ) * .
سپس صاحب ينابيع الموده مىافزايد : ديلمى نيز اين حديث را از ابن عباس نقل كرده
هامش
( 1 ) . ص 82 ، چ استانبول .