اين مسئله از ايشان ، اقرار گرفته شده است . بلكه مىبايست در كنار اقرار گرفتن در مورد يگانگى خدا مطلبى وجود داشته باشد كه پيامبر از آن خبر نداشته باشد ، و اين چيزى است كه روايات آن را اقرار به نبوّت رسول اكرم ( ص ) و امامت على ( ع ) بيان مىكنند . آيهء شريفه هم فقط براى اكتفا به اصل ، آن را ذكر نكرده است و آن اصل عبارت است از شهادت به يگانگى خدا . كما اينكه برخى از روايات مذكور به ذكر نبوّت پيامبر ما و امامت ولى ما بسنده كردهاند ؛ زيرا همانطور كه گفته شد اقرار به توحيد كه روشن بوده است . زيرا آنچه موجب سؤال خداوند و اقرار گرفتن از پيامبران شده است اين دو موضوع مىباشد و الَّا مسئلهء يگانگى خدا ، اصل اساس است و آيهء شريفه نيز آن را ذكر نموده است .
حال پيداست كه پيامبر پاك ما و برادر اطهرش در نزد خدا از چه قدر و منزلتى برخوردارند كه خداى تعالى آنان را نسبت به ديگر بندگان خويش امتياز بخشيده و با مبعوث ساختن انبيا و اقرار گرفتن از آنان در مورد نبوّت رسول اكرم و امامت امير المؤمنين در كنار اقرار به توحيد ، ايشان را گرامى داشته است .
پس بجاست كه فرزندان آن دو بزرگوار مانند شريف رضى به پدران خود افتخار كنند و اين شعر فرزدق را بخوانند كه گفت :
اولئك آبائى فجئنى بمثلهم
اذا جمعتنا يا جرير المجامع
آيهء * ( « وَتَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ »
مصنّف - نوّر اللَّه ضريحه - مىگويد :
هفدهم : آيهء شريفهء * ( « وَتَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ » ) * ( 1 ) است . جمهور روايت كردهاند كه اين آيه در حق على ( ع ) نازل شده است .
فضل مىگويد :
مفسران روايت كردهاند : هنگامى كه اين آيه نازل شد رسول اكرم ( ص ) به على ( ع ) فرمود : از خدا خواستم كه گوش تو را از آن گوشها قرار دهد . على مىگويد : پس از آن
هامش
( 1 ) . حاقّه / 12 .