هيچ نشانى در آيه به چشم نمىخورد و آيهء شريفه به هيچ يك از انواع دلالتها بر آن دلالت ندارد . ظاهر آيه حاكى از آن است كه توبه مربوط به عدم پرداخت صدقه مىباشد ، و معناى آن چنين است : حال كه به دستور خدا عمل نكردهايد و خدا توبهء شما را پذيرفته است ، از انجام ديگر واجبات - مانند خواندن نماز و پرداخت زكات و پيروى از خدا و رسول ( ص ) شانه خالى نكنيد .
هر كس كه بدرستى دربارهء حقيقت اين مسئله بنگرد كه چرا خداى آگاه از غيب با علم به اينكه آنان صدقه نخواهند داد ، صدقه را بر آنان واجب مىكند و پس از اندكى - بعد از آنكه على به اين حكم عمل كرد - آن را لغو مىنمايد در مىيابد كه مراد از اين دستور و بيان آن در قرآن - كه مسلمانان هميشه آن را مىخوانند - و ملامت تخلَّف كنندگان از آن اين است كه پرده از وضعيت مسلمانان برداشته و برترى امير المؤمنين را بر آنان نشان دهد .
آيهء * ( « وَسْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا »
مصنّف - قدّس اللَّه روحه - مىگويد :
شانزدهم : آيهء * ( « وَسْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا » ) * ( 1 ) است .
ابن عبد البر و برخى ديگر از اهل سنت روايت كردهاند كه « در شب معراج خداى متعال رسول اكرم را نزد تمامى پيامبران برد و به او فرمود : اى محمّد ! از آنان بپرس براى چه مبعوث شديد ؟ پيامبران پاسخ دادند : ما براى شهادت به يگانگى خدا و اقرار به نبوّت تو و ولايت على بن ابى طالب مبعوث شديم . »
فضل مىگويد :
اين روايت در منابع اهل سنت به چشم نمىخورد و ظاهر آيه نيز كاملا با چنين برداشتى منافات دارد . زيرا دنبالهء آيه به اين ترتيب است : * ( « وَسْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا أَ جَعَلْنا مِنْ دُونِ الرَّحْمنِ آلِهَةً يُعْبَدُونَ » ) *
هامش
( 1 ) . زخرف / 45 .