رسول خدا ( ص ) مناجات كرد و در مورد ده خصلت از او سؤال كرد . پس از آن بود كه گفتگو با رسول خدا آغاز شد .
باز سيوطى مىگويد : « كلبى مىگويد : على براى ده كلمه اى كه از رسول خدا پرسيد صدقه داد » . سپس حديثى را كه علَّامه نقل كرده است از ابن عمر نقل مىكند .
روايات بسيار ديگرى در اين زمينه وجود دارد كه همگى از طرق اهل سنّت است .
حتى ابن تيميه با وجود دشمنى شديدى كه نسبت به على ( ع ) دارد در ردّ كتاب منهاج الكرامه مىگويد : « اين مطلب ، درست است كه على صدقه داد و مناجات كرد و سپس پيش از آنكه شخص ديگرى به آيه عمل كند آن آيه نسخ شد . »
مطالب فوق با روايتى كه سيوطى از طبرانى و ابن مردويه به نقل از سعد بن ابى وقاص آوردهاند تعارضى ندارد . در آن روايت مىگويد :
وقتى اين آيه نازل شد : * ( « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً » ) * من نان جوى را نزد رسول خدا ( ص ) بردم . رسول اكرم فرمود :
صدقهء ناچيزى دادى . آن گاه اين آيه نازل شد : * ( « أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ » ) * .
همانطور كه پيداست خبر سعد ، تنها بر بخل او و ندادن صدقهء دلخواه دلالت مىكند نه بر مناجات او . از اين رو وقتى پيامبر به او فرمود : تو چيز بى ارزشى دادى ، آيه نازل شد .
لذا سعد نيز در زمرهء كسانى است كه از دادن صدقه ترسيد و مشمول سرزنش خدا شد .
صرف نظر از مطالب فوق ، شكى نيست كه آيهء شريفه بر امامت على ( ع ) دلالت دارد و امامت ديگر اصحاب از جمله خلفاى ثلاثه را كه قادر به پرداختن صدقه بودند دربر نمىگيرد ، اين آيه بيانگر فضيلت على بر آنان و نافرمانى ايشان است . و حتى اگر عصمت را در امامت شرط ندانيم باز هم نافرمانى موجب سلب صلاحيت شخص ، جهت احراز منصب امامت مىگردد .
از آيه چنين برمىآيد كه على بدون درنگ براى اطاعت از دستور آيه شتافت تا كسب علم كند امّا ديگران چنين نكردند . اين آيه علاوه بر بيان فضل على ( ع ) بر معصيت كسانى كه قادر به دادن صدقه بودند نيز دلالت دارد ؛ زيرا مىفرمايد : * ( « أَأَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 142
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص١٤٢