روايت مذكور را سيوطى در الدر المنثور از ابن مردويه و عبد الرزاق و ابن عساكر و ابو نعيم و ابن جرير و ابو الشيخ و ابن ابو حاتم و ابن منذر و ابن ابو شيبه به نقل از ابن عباس و انس و شعبى و حسن و ابن كعب آورده است .
و در ينابيع الموده همين حديث را از نسائى - در سنن - از محمّد بن كعب روايت نموده است و از گروهى ديگر آن را نقل مىنمايد . واحدى در اسباب النزول مىگويد :
حسن و شعبى و قرضى مىگويند : اين آيه دربارهء على و عباس و طلحة بن شيبه نازل شد . و آن در هنگامى بود كه اين سه تن داشتند افتخارات خود را بيان مىكردند ؛ طلحه گفت : من صاحب خانه هستم و كليد آن در دست من است و پوشش آن با من است . عباس گفت : من مسئول آب رسانى به حاجيان هستم و على فرمود : من نمىدانم شما چه مىگوييد ، شش ماه پيش از تمام مردم نماز خواندهام و در راه خدا جهاد كردهام . در اينجا بود كه آيه نازل شد .
در اين نكته اشكالى وجود ندارد كه نزول آيه در مورد عباس و طلحه در ماجراى بيان افتخارات ، شهرت دارد . لذا نيازى به اطالهء كلام نيست . خدا بر فضيلت على سيد الوصيين بيفزايد . قرآن كريم از جوانب گوناگون برترى او را اعلام نموده است امّا كجاست دل بيدار و گوش شنوا ؟
آيهء مناجات
مصنّف - اعلى اللَّه مقامه - مىگويد :
پانزدهم : آيهء مناجات است كه كسى جز على اين كار را انجام نداده است . ابن عمر مىگويد :
على ، سه ويژگى دارد كه اگر من يكى از آنها را داشتم برايم از شترهاى سرخ موى ، دوست داشتنىتر بود . آن سه خصوصيت عبارتند از : ازدواج با فاطمه ، گرفتن پرچم در جنگ خيبر و آيهء مناجات .
فضل مىگويد :
اين روايت نيز جزو روايات اهل سنت است و كسى جز على به آيهء نجوا عمل نكرده