است . حرفى نيست كه اين مسئله نيز يكى ديگر از فضايل اوست كه زبانها از بيان آن عاجز است . مع الوصف بر امامت او دلالت ندارد .
من مىگويم :
خوب است در ابتدا تيمنا چند روايت از رواياتى كه توسط اهل سنت در مورد نزول آيه در شأن على وارد شده است ذكر كنيم :
حاكم در مستدرك ( 1 ) در تفسير سورهء مجادله از على ( ع ) روايت مىكند كه فرمود :
« در كتاب خدا آيه اى وجود دارد كه هيچ كس پيش از من و بعد از من به آن عمل نكرده است . و آن آيهء نجوا است : * ( « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً » ) * ( 2 ) سپس فرمود : من يك دينار داشتم آن را به ده درهم تبديل نمودم و با پيامبر نجوا كردم و هر بار و قبل از مناجات با پيامبر ( ص ) يك درهم صدقه دادم و سپس نسخ شد . لذا شخص ديگرى به آن عمل نكرد . آن گاه اين آيه نازل شد : * ( « أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ . » ) * ( 3 )
سپس حاكم مىافزايد : « اين حديث به شرط شيخين صحيح است و سند آن را ذكر نكردهاند و ذهبى نيز در مورد آن اشكالى نكرده است . » سيوطى اين حديث را از حاكم و از سعيد بن منصور و ابن راهويه و ابن ابى شيبه و عبد بن حميد و ابن منذر و ابن ابى حاكم و ابن مردويه نقل كرده است .
حديث ديگرى كه از لحاظ اختصار مانند حديث فوق است در تفسير زمخشرى و رازى و در اسباب النزول واحدى و معالم بغوى و تفسير ثعلبى و طبرى وارد شده است .
سيوطى مىگويد :
عبد بن حميد و ابن منذر و ابن ابى حاتم از مجاهد نقل كردهاند كه : مردم از مناجات با رسول خدا نهى شدند مگر در صورتى كه ابتدا صدقه بدهند . در اينجا بود كه كسى جز على بن ابى طالب با او مناجات نكرد . على يك دينار صدقه داد و با
هامش
( 1 ) . ج 2 ، ص 482 .
( 2 ) . مجادله / 12 .
( 3 ) . مجادله / 13 .