آيهء * ( « أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ »
مصنّف - طاب ثراه - مىگويد :
چهاردهم : آيهء * ( « أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَعِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ . . . ) * * ( إِنَّ الله عِنْدَه أَجْرٌ عَظِيمٌ . » ) * ( 1 )
جمهور در الجمع بين الصّحاح الستة نقل كردهاند كه اين آيه در مورد على بن ابى طالب است . مسئله به اين شكل بود كه روزى طلحة بن شيبه گفت : من از همهء مردم نسبت به كعبه سزاوارترم ؛ زيرا كليد آن به دست من است و عباس گفت : من سزاوارترم . زيرا مسئول آبرسانى به حجاج هستم و به آن مىپردازم . على ( ع ) در اينجا گفت : من از همه زودتر ايمان آوردم و از همه بيشتر جهاد كردم . در اين هنگام اين آيه در مقام فضيلت على ( ع ) نازل شد .
فضل مىگويد :
درست است كه اهل سنت اين حديث را روايت كردهاند و علما آن را از فضايل امير المؤمنين شمردهاند . درست است كه فضايل او بىشمار است و همانطور كه گفته شد در اين مورد اختلافى وجود ندارد تا اقامهء دليل گردد ، بلكه بحث در مورد وجود نص بر امامت اوست كه اين روايت ، حاكى از وجود نص نيست .
من مىگويم :
دلالت آيهء شريفه بر امامت على با ضميمه كردن روايت كامل مىشود . زيرا امير المؤمنين ، خود را به خاطر داشتن خصوصيتى ، برتر از آنان معرفى مىكند كه به خاطر همان خصوصيت بر تمام امت برترى مىيابد . او مىفرمايد : « من اوّلين كسى هستم كه ايمان آوردم و بيش از همه جهاد كردم . » خداى متعال به اين ادعاى برترى على ، اقرار مىنمايد و كسانى را كه اين برترى على را نمىبينند انكار مىكند . پس معلوم مىشود كه على برترين شخص اين امت براى امامت است . بعلاوه ، آيات قرآن ، براى على ( ع ) رحمت و رضوان و زندگى جاويد در بهشت را بيان مىدارد و در آيهء سى و دوّم روشن خواهد شد كه لازمهء بشارت دادن كسى به بهشت و زندگى جاويد ، آن است كه وى معصوم يا نزديك به معصوم باشد ، پس على از ديگر خلفا براى امامت سزاوارتر مىباشد .
هامش
( 1 ) . توبه / 20 - 22 .