مانند اين حديث در تفسير رازى وجود دارد . پوشيده نيست كه اين عنايت الهى و بشارت ربانى كه شايستگى ذكر در قرآن مجيد را يافته است ، ناشى از شايستگى كسى است كه به واسطهء قرب به خدا مورد اين عنايت و امتياز واقع شده است و از لحاظ فضيلت و اطاعت از خدا از تمام مؤمنان بالاتر است . چنين خصومتى تنها در امير المؤمنين وجود دارد . و لذا آيهء شريفه در ميان اصحاب پيامبر تنها در مورد على ( ع ) نازل شد . پس او با فضيلتترين فرد امت و امام آنها است . چرا كه خداى متعال در بزرگداشت مقام او از صيغه جمع در آيهء شريفه استفاده فرموده است ، كنايه از اينكه در ايمان و عمل صالح به منزلهء تمام مؤمنين است ؛ زيرا امام آنهاست و سبب ايمان و اعمال صالح ايشان است .
از اين رو ، رسول اكرم ( ص ) در جنگ خندق در مورد على ( ع ) فرمود : « برز الايمان كلَّه » يعنى امروز تمام ايمان ظاهر شده است . و فرمود : « و ضربة على تعدل عبادة الثقلين » ضربت على ( ع ) برابر با عبادت جن و انس است .
بعلاوه ، مقتضاى روايتى كه در الصواعق المحرقه آمده ، اين عنايت الهى در حق فرزندان امير المؤمنين ( ع ) نيز وجود دارد و بر همين مبنا ، امامت آنان نيز ثابت مىشود .
امّا اينكه فضل مىگويد : « اين آيه دلالت بر وجود محبّت على ( ع ) دارد . » بر خلاف ظاهر آيه است . زيرا همانطور كه از تفسير الكشاف ذكر شد از كلمهء « جعل » كه در آيه به كار رفته است جنبهء تكوينى دارد نه تكليفى و تشريعى ، بر فرض كه جنبهء تكليفى هم داشته باشد باز دلالت بر امامت دارد ؛ زيرا واجب شمردن محبّت بدون قيد و شرط ، مستلزم وجوب اطاعت بىقيد و شرط مىباشد و لازمهء چنين اطاعتى امامت و عصمت است كه در امامت شرط است . چون شرط عصمت به اجماع و بداهت در ديگران وجود ندارد ، امامت على ( ع ) اثبات مىگردد .
آيهء * ( « وَلِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ »
مصنّف - اعلى اللَّه درجته - مىگويد :
دهم : آيهء * ( « إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ » ) * ( 1 ) است .
هامش
( 1 ) . رعد / 7 .