سيوطى در الدر المنثور مىگويد : طبرانى و ابن مردويه با سلسلهء سند از ابن عباس روايت كردهاند كه « آيهء * ( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا » ) * دربارهء على ( ع ) نازل شد . همچنين سيوطى مىگويد : ابن مردويه و ديلمى با ذكر سند از براء نقل كردهاند كه « رسول خدا ( ص ) به على فرمود : بگو خدايا ! در نزد خود براى من پيمانى قرار بده و در نزد خود برايم محبتى قرار ده و دوستى مرا در دلهاى مؤمنان قرار بده . » وقتى على چنين دعا كرد ، آيهء * ( « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا » ) * نازل شد . براء مىگويد : « اين آيه دربارهء على نازل شد . » مانند حديث اخير در الكشاف وجود دارد و ابن جوزى آن را در تذكرة الخواص از تفسير ثعلبى نقل كرده است .
علَّامه نيز اين حديث را در منهاج الكرامه از ثعلبى همراه با حديث اوّل از ابو نعيم نقل كرده است .
در كتاب الصواعق المحرقه ، مقصد دوّم از مقاصد مربوط به آيات چهارده گانه در شأن اهل بيت مىگويد : « حافظ سلفى با ذكر سند از محمّد بن حنفيه روايت كرده است كه او در تفسير اين آيه گفت : هيچ مؤمنى نيست مگر اينكه دوستى على و خاندان او را در دل دارد . »
ظاهرا همانطور كه سيد سعيد ( ره ) نقل مىكند ، آنچه در الكشاف روايت شده در تفسير رازى نيز ذكر شده است . زيرا عمدهء رواياتى كه رازى در اين زمينه نقل كرده است از الكشاف أخذ شده است . مع الوصف آن نسخه از تفسير رازى كه اين جانب ملاحظه كردهام فاقد اين روايت بود . بعيد نيست كه افتاده باشد .
اما دلالت آيه بر امامت امير المؤمنين ( ع ) و نفى امامت ديگران نياز به آن دارد كه ابتدا معناى آيه بيان شود . در الكشاف مىگويد :
معناى آيه اين است كه در دلها ، دوستى آنان را ايجاد خواهد كرد ، بدون آنكه از آنان رو برگردانند اين محبت ، از عوامل محبتزا از قبيل خويشاوندى ، دوستى ، نيكى كردن و غيره كه مردم معمولا از آنها براى ايجاد محبّت استفاده مىكنند ، ايجاد نمىگردد بلكه اين محبّت را خدا ، اختصاصا به عنوان كرامتى خاص ، براى اولياى خود ايجاد مىكند ، كما اينكه ترس از آنان را نيز در دل دشمنانشان ايجاد مىكند تا با ديدهء اجلال و اعظام به آنان بنگرند .
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 126
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص١٢٦