علىّ إنّك أنت التواب الرحيم ؛ اين كلماتى بود كه آدم از پروردگارش فراگرفت .
امّا دلالت اين آيه با توجه به تفسير آن به وسيلهء اين اخبار - بر امامت امير المؤمنين على ( ع ) روشنتر از آن است كه نياز به بيان داشته باشد . زيرا هنگامى كه خداى متعال به آدم شيخ الانبيا مىآموزد به محمّد و آل او متوسل شود و از پيامبران بزرگ و ديگر كه از حيث زمانى به او نزديكترند نامى نمىبرد و آل محمّد را كه در آخر الزمان هستند مطرح مىكند . بهترين دليل است بر فضيلت آنان بر تمام مردم جهان و بر عصمت آنان از تمام لغزشها حتى مكروهات ، زيرا كه نافرمانى آدم در انجام كار مكروهى بود لذا براى توبه از كارى كه مرتكب شده است تنها به كسانى مىتواند متوسل شود كه هيچ نافرمانى و كار مكروهى مرتكب نشدهاند . پس بايد جانشين رسول اكرم ( ص ) صرفا در اختيار آل او باشد . زيرا از ميان امت رسول خدا تنها آنان هستند كه بر پيامبران فضيلت داشته و معصوم هستند . چگونه مىشوند كه انسانى معصوم از هر خطا و برتر از بزرگترين پيامبران الهى ، رعيت و پيرو افراد ديگر باشد . خصوصا اگر آن افراد ، كسانى باشند كه بيشتر عمر خود را در شرك و بتپرستى سپرى كرده و مابقى آن را به فرار از جنگ و نافرمانى از رسول خدا ( ص ) گذراندهاند ؟
آيهء * ( « إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً »
مصنّف - نوّر اللَّه ضريحه - مىگويد :
هشتم : آيهء شريفهء * ( « إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي » ) * . ( 1 )
جمهور مفسران از ابن مسعود نقل كردهاند كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « دعاى ابراهيم به من و على ختم شد و هيچ يك از ما هرگز در برابر بت سجده نكردهايم . پس خدا مرا پيامبر قرار داده و على را وصىّ پيامبر . »
فضل مىگويد :
اين روايت در كتب اهل سنت و جماعت نيست و هيچ يك از مفسران آن را ذكر
هامش
( 1 ) . بقره / 123 .