در ميان مردم برانگيزد . هر انسان فهميده اى درمىيابد كه اين آيهء شريفه ، بر امامت دلالت دارد . امّا اين قوم ، نمىخواهند به حق اعتراف نمايند و مزد رسالت را بپردازند . لذا هرگاه يكى از آنان سخن حقى به زبان آورده است بلافاصله از روى تعصّب آن سخن را نقض مىكند . مثلا فخر رازى در مورد آيهء مودّت ، سخن حق را مىگويد - كه ما آن را نقل كرديم - اما به دنبال آن مىافزايد :
مسئلهء سوّم : آيهء شريفهء * ( « إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » ) * است . در اين آيه منصب بزرگى براى اصحاب ذكر شده است . زيرا خداى متعال مىفرمايد : * ( « السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ » ) * ( 1 ) مطابق اين آيه ، هر كس خدا را اطاعت كند در درگاه او مقرّب مىگردد و مشمول اين سخن حق تعالى مىشود كه * ( « إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » ) * .
خلاصه آنكه اين آيه بر وجوب دوستى خاندان رسول خدا و اصحاب او دلالت دارد .
به اين جملات سخيف نگاه كنيد . تنها نكته اى كه از آن استفاده مىشود اين است كه مراد از « قربى » « مقرّبان » هستند و همانطور كه گفته شد ، چنين معنايى براى لفظ « قربى » ذكر نشده است . بر فرض كه مراد از آن چنين باشد ، لازم مىآيد كه دوستى هر كس كه مطيع خداست واجب باشد و ديگر اختصاص به اصحاب نمىيابد ، لذا چگونه مىتوان از آيهء شريفه ، منصب والايى را براى اصحاب پيامبر اثبات نمود ؟ ! اشكال ديگرى نيز به نزول اين آيه در مورد على ( ع ) ، فاطمه ، حسن و حسين وارد كردهاند و آن اشكال اين است كه سورهء شورا از سورههاى مكَّى است و على ( ع ) در آن هنگام هنوز با فاطمه ( ع ) ازدواج نكرده بود تا چه رسد به ولادت حسنين ( ع ) . پاسخ اين است كه روايات مبتنى بر دلالت آيهء شريفه بر چهار تن پاك ، بسيار بوده و دليلى قطعى معتبر مىباشند . لذا ديگر به چنين ادعايى نمىتوان اعتنا كرد . مضافا به اينكه در برخى از روايات ايشان ، اين سوره ، جزء سورههاى مدنى ذكر شده است . و بر فرض كه بپذيريم اين سوره از سورههاى مكَّى است تنها به واسطهء آن است كه اغلب آيات آن در مكه نازل شده است . و لذا با نزول اين آيه در مدينه منافات ندارد .
هامش
( 1 ) . واقعه / 11 .