مزبور « انّ امتى . . . » مورد پذيرش همگى علماى شيعه و سنى قرار نگرفته است ، تا در هنگام مناظره بتوان از آن استفاده كرد ،
بلكه از احاديث ساختگى و موضوعه است تا در اين رابطه سازنده آن حديث بتواند حداكثر ، رفتار صحابه را كه پس از رحلت رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله مرتكب شدهاند ، درست قلم داد كند و ضمنا سرپوشى بر روى اعمال خلاف آنها بگذارد . اين موضوع مسلَّم است كه پيشآمدهاى روزگار حضرت موسى عليه السّلام كه چه پيش از رحلت او و چه در زمان زنده بودن او ، واقع شده است مهمتر و بيشتر از پيشآمدهائى بود كه پس از رحلت رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در امت اسلام بوجود آمده است ؛ بدليل اينكه پس از آنكه حضرت موسى عليه السّلام مردم خودش را با داشتن يد بيضا ، عصا ، شكافتن دريا ، بلعيده شدن سحر ساحران و معجزات ديگر ، به توحيد و يكتا پرستى دعوت كرد و روزگارى طولانى مردم به آئين وى رفتار كردند و با ايمان به خدا و يكتائى او ، به عبادت پرداختند و موسى عليه السّلام براى مدت كوتاهى از آنها دور شد تا به مناجات با خدا بپردازد و هارون عليه السّلام را بجاى خود انتخاب كرد . هارون عليه السّلام ، برادر حضرت و شريك در نبوت او بود ، چنان كه خداى تعالى فرموده است : * ( وَوَهَبْنا لَه مِنْ رَحْمَتِنا أَخاه هارُونَ نَبِيًّا ) * ؛ رحمت ما ، شامل حال موسى گرديد و در اين رابطه برادرش ، هارون ، را كه پيغمبر الهى بود ، به وى ارزانى داشتيم . بارى موسى بن عمران عليه السّلام در هنگام سفر مناجات ، به مردم دستور داد تا از اوامر هارون عليه السّلام سرپيچى نكنند و همواره ملازم او باشند . بر خلاف انتظار به مجرديكه حضرت موسى عليه السّلام از ميان آنها غائب شد ، جز اندكى از مؤمنان به موسى عليه السّلام ، ديگران در صدد ترساندن هارون عليه السّلام برآمدند و او را در صورتى كه ابراز مخالفت نمايد ، تهديد به قتل كردند ! و از او دست برداشتند و به عبادت گوساله پرداختند و به تشويق « سامرى » كه آنان را گمراه كرده بود ، مشرك شدند . بنا بر اين هرگاه درست باشد كه امت موسى عليه السّلام گوساله پرستى را روش خود قرار بدهند و مشرك شوند و از هارون عليه السّلام پس از آنكه
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 160
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص١٦٠