رسيده است » در خور بيان و ايراد نمىباشد .
از آن جمله : مجموع اعمالى كه در روز غدير از پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله به ظهور رسيد ، با قطع نظر از هر گونه قرينهء لفظى ، قوىترين دليل و گواه مهمى است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله تصميم داشته كه پس از خود ، امام و خليفهاى معيّن بفرمايد و مراد از مولا ، همان اولى به تصرف در جان و مال است و به معناى ديگرى نيست .
توضيح مطلب به اين شرح است : پس از آنكه پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله از آخرين سفر حج بازگشت و در محل غدير خم وارد شد . روزى در نهايت گرمى بود ؛ چنان كه - در روايت « حاكم » از « زيد بن ارقم » وارد شده است - گرمى هوا شديدتر از آن روز براى اصحاب نبوده است ! در آنجا توقف نمود تا آيندگان برسند و آنها كه پيش رفتهاند باز گردند - چنان كه همين موضوع در بعضى از روايات « نسائى » از « سعد » نقل شده است - در اين هنگام مردم در آن محل گرد آمدند . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله دستور داد تا زير درختان را تمييز كنند و آب بپاشند و سايبان ترتيب بدهند . آنگاه عمامهاى بر سر على عليه السّلام گذاشت ، بگونهاى كه فرشتگان بر سر مىگذارند . - احاديث عمامه گذارى در باب پيش آورده شد - پس از آن رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به ايراد خطابهاى پرداخت و در ضمن آن ، به نزديك شدن رحلتش اشاره كرد . آنگاه دست على عليه السّلام را گرفت و چنان بالا برد كه زير بغل هر دو نمايان گرديد .
- چنان كه « ابن حجر » در « الاصابة » از « حبّة بن جوين » نقل كرده است . - سپس آيه * ( الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ ) * نازل شد و پيش از آن ، آيه * ( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ) * نازل شده بود . و شأن نزول هر دو آيه را در باب مناسب با خودشان ايراد كردهايم .
از تمامى مطالب ياد شده به اين نتيجه مىرسيم كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در هنگام ورود به « جحفه » و انجام دادن امور ديگر ، تصميم داشته وصيّت كند و شخصى كه از هر جهت به صلاح دين و دنياى مردم است ، بر آنها بگمارد و در ضمن گفتار خود على عليه السّلام را مقتداى مردم قرار داده و او را اولى به تصرف به جان و مال آنان ، معرفى
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 153
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص١٥٣