رسول صلّى اللّه عليه و آله على عليه السّلام هر يك از اينها قولى است كه حقّ را از باطل جدا مىكند ، يا محقّ را از مبطل جدا مىسازد ، يا قول به بعث و جزا كلامى قطعى است .
وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ
سخنى جدّى بوده ، مزاح و شوخى نمىباشد .
إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْداً
آن كفّار كيد و حيلهى بزرگى به كار مىبرند و اين جمله جواب سؤال مقدّر است ، گويى پاسخى است به اين گفتار كه : پس اين جماعت نسبت به اين قول و گفتار چه مىكنند ؟
وَ أَكِيدُ كَيْداً
و من در حقّ آنان كيد و حيلهى عظيمى به كار خواهم برد ، پس حالا كه من نسبت به آنان كيد و حيلهى عظيمى به كار خواهم برد پس كفّار را مهلت بده .
فَمَهِّلِ الْكافِرِينَ
اسم ظاهر به جاى ضمير آورد تا كفّار را رسوا سازد
أَمْهِلْهُمْ
اين جمله تأكيد « مهّل » مىباشد و آوردن لفظ « مهّل » و تأكيد آن به « أمهل » براى اشعار به اين است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در مهلت دادن به آنان را به كردار كشاند .
رُوَيْداً
لفظ « رويدا » مفعول مطلق نوعى است بدون آنكه از لفظ فعل باشد ، يعنى ، آنان را اندكى مهلت بده .