سورهى الفيل
در اين سوره داستان اصحاب فيل و برخورد ابابيل با آنان را شرح فرمودهاند كه در واقع حاكى از توانمندى حضرت حقّ جلّ اعلى بر گوشمالى دادن دشمنان مىباشد « 1 » .
سورهى القريش
در تفسير
فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ
فرمودهاند : يعنى ، حالا كه خداوند قريش را در برابر پادشاهان نواحى مختلف مثل فارس و شام و حبشه و يمن ، مورد لطف قرار داده است ، آن به واسطه خانه خداست كه در آن است ، پس بايد اينان پروردگارشان را عبادت نمايند كه صاحب بيت اللّه مىباشد « 2 » .
سورهى الماعون
در تفسير
فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ
فرمودهاند : واى بر آنان و لذا عطف با فاء كرد ، ولى اسم ظاهر به جاى ضمير آورد تا اشعار به اين باشد كه اگر نماز هم بخوانند نمازشان نماز نيست بلكه و بال و گناهى بر آنان و معصيت مىباشد .
الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ الَّذِينَ هُمْ يُراؤُنَ
نماز را به آنان اضافه كرد تا اشعار به اين باشد كه هر انسانى داراى نماز مخصوصى است كه نماز قالبى تذكره و يادآور آن است و كسى كه نماز قالبى را مىخواند بايد متذكّر نماز مخصوص خودش باشد و گرنه با نمازى كه مىخواند مستحقّ ويل مىشود كه جز براى كفّار نيست . . .
در تفسير
وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ
مىفرمايند : لفظ « ماعون » يعنى كار نيك ، آب و هر چيزى است كه بهره و نفعى داشته باشد ، يا هر چيزى كه استعاره و عاريه شود ، يا زكات و منع كردن از اين كارها از رذيلتهاى قوّهى شهويّه است .
از امام صادق عليه السّلام آمده است : ماعون قرض است كه به ديگرى مىدهى و
هامش
( 1 ) صفحهى 627 - 629 همين جلد .
( 2 ) صفحهى 631 همين جلد .