از امام كاظم عليه السّلام آمده است كه فرمود : مقصود امير المؤمنين است كه او را تكذيب مىكردند ، سؤال شد : آيا اين معناى تنزيل است ؟ فرمود :
بلى .
بنابراين معناى آيه اين است كه آنان از مشاهده حقيقت ربّ مضاف خود ، يعنى على عليه السّلام محجوب و در حجاب مىشوند ، سپس به آنان گفته مىشود : اين على عليه السّلام است كه او را تكذيب مىكرديد .
كَلَّا إِنَّ كِتابَ الْأَبْرارِ لَفِي عِلِّيِّينَ
پس اين چنين نيست كه شما تكذيبكنندگان ( به على ) پنداشتيد كتاب ولايت على عليه السّلام در پشت عليّين است .
بيان اين آيه در ضمن قول خدا :
« إِنَّ كِتابَ الفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ
گذشت .
وَ ما أَدْراكَ ما عِلِّيُّونَ كِتابٌ مَرْقُومٌ يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ
چه دانى كه حقيقت عليّين چيست ، كتابى است از پيش نوشته شده مقربين به مشاهده آن مشغولند ، مقصود از مقرّبان يا فرشتگانند كه عالم مثال علوى مشهود آنانست يا انبيا و مرسلين و اولياى مقرّب مىباشند ، چه اينان با نظرهاى ملكوتيشان اعمال خلايق و صحيفهى اعمال آنان را مشاهده مىكنند .
إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ
اين جمله سؤال مقدّر است ، يعنى ، نيكان در نعمتهاى بهشتى ولايت ، شهود ، معرفت ، حيات طيّبه دل مستغرقند .
عَلَى الْأَرائِكِ يَنْظُرُونَ
لفظ « أرائك » جمع « اريكه » است ، به معناى تخت در حجله و هر چيزى است كه به آن تكيه داده شود ، از قبيل تخت ، متّكا و فرش ، يا تخت بافته شده و تزيين داده شده و در گنبد يا خانه به كار رفته باشد ، يعنى ، بر تخت عزّت تكيه زدهاند و نظارهگر