آمده است : روزى كه شرّ آن چهره را در هم عبوس مىكند و بعضى گفتهاند : از روزى كه بزرگ و عظيم است ، بيم دارند .
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً
تا آنجا كه آنان خوراك خويش را از روى محبّت به مسكن و يتيم و اسير مىدهند و مىگويند : ما از شما پاداش و سپاس نمىخواهيم بلكه تنها براى طلب رضايت خدا اطعام كرديم .
إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً
ما از روز ناخوشايندى كه صورتها در آن روز درهم كشيده مىشود و به شدّت گرفته مىشود ، بيمناكيم .
« شأن نزول آيات اطعام به مسكين و يتيم و اسير » از بيشتر عامّه و خاصّه روايت شده كه اين آيات تا قول خدا :
« وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً »
دربارهى على عليه السّلام و فاطمه عليها السّلام و حسن عليه السّلام و حسين عليه السّلام و كنيز آنان به نام فضّه نازل شده است .
و اخبارى كه در اين مورد وارد شده بر حسب الفاظ مختلف و مضمون بيشتر آنها مجمل است .
و مشهورترين آن اخبار اين است : حسن و حسين عليهما السّلام مريض شدند ، على عليه السّلام و فاطمه عليها السّلام و فضّه نذر كردند اگر حسن و حسين عليهما السّلام را خداوند شفا بدهد ، سه روز روزه بگيرند .
على عليه السّلام سه صاع جو از يك يهودى قرض كرد ، يا خود را اجير كرد تا براى او پشم بريسد و در مقابل سه صاع جو بگيرد ، پس هر سه ، روزه