پس فرمود : چون هر نفسى در گرو اعمال و كارهايى است كه كسب مىكند مگر كسى كه به ولايت متمسّك باشد و معناى آيه اين است كه هر نفسى در گرو اعمال خود مىباشد ، چه عمل خير باشد يا شرّ ، كه اين تعميم مفاد اطلاق است ، يعنى هر عملى كه نفسها با انانيّت انجام دهند اعمّ از آنكه بر حسب صورت عمل خير باشد يا شرّ و بال بر نفس و قيد نفس مىباشد و نفسها مقيّد و مرهون اعمال خود مىباشند مگر آنكه كه ولايت على عليه السّلام داشته باشد .
زيرا ولايت چيزى است كه بديها و سيّئات را به خوبىها و حسنات تبديل مىسازد و خداوند در مقابل همهى اعمال كسانى كه ولايت على عليه السّلام دارند پاداش خوب مىدهد ، يعنى پاداش بهترين عملهايى را كه مىتوانستند انجام دهند به آنها مىدهد .
و لذا فرمود :
إِلَّا أَصْحابَ الْيَمِينِ
يمين امير المؤمنين عليه السّلام و اصحاب يمين شيعيان على عليه السّلام مىباشند .
فِي جَنَّاتٍ يَتَساءَلُونَ عَنِ الْمُجْرِمِينَ
بين خودشان سؤال مىكنند ، يا حال مجرمين را از غير خود مىپرسند ، يا اينان و مجرمين حال مجرمين را مىپرسند .
ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ
اين خطاب و سؤال دليل بر اين است كه اصحاب يمين از حال مجرمين سؤال مىكنند .
قالُوا
در جواب گويند :
لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ
داراى ولايت على عليه السّلام نبوديم ، چون نماز حقيقى بدون ولايت محقّق نمىشود ، بلكه ولايت در حقيقت همان نماز است .