وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ
مساجد مختصّ به خداست .
فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً
در مساجد جز خدا كسى را نخوانيد يا مقصود اين است كه با مظاهر خدا كه همان مساجد است كسى را نخوانيد و لفظ « مساجد » در اينجا تفسير به صورت و دو دست و دو زانو و دو انگشت ابهام تفسير شده است .
از امام كاظم عليه السّلام آمده است : مساجد همان اوصيا عليهم السّلام مىباشند و در سورهى بقره در تفسير قول خداى تعالى :
« وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ »
بيان مساجد گذشت .
وَ أَنَّهُ لَمَّا قامَ عَبْدُ اللَّهِ
محمّد صلّى اللّه عليه و آله .
يَدْعُوهُ
او را عبادت مىكند ، يا او را با زبانش دعوت مىكند ، يا « لا إله الّا اللّه » مىگويد ، يا قرآن مىخواند ، يا به سوى خدا فرا مىخواند و اين فراخواندن از جمله چيزهائى است كه به او وحى شده . و ممكن است اين جمله از گفتار جنّ باشد كه به همديگر گفتهاند .
كادُوا
جنّيان چون به دعوت پيامبر گوش فرا مىدادند يا اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كه قرآن و احاديث استماع مىكردند ، يا قريش كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را مانع و رادع بودند .
يَكُونُونَ
عَلَيْهِ لِبَداً
لفظ « لبدة » با كسره و سكون ، با ضمّه و سكون پشم متراكم و فشرده است و « اللّبد » با كسره ، يا ضمّه و فتحه جمع هر دو آمده است و « لبّدا » با ضمّه و تشديد جمع « لا بد » خوانده شده و نيز « لبد » با دو ضمّه خوانده شده .
قُلْ إِنَّما أَدْعُوا
و به صورت : « قال إنما أدعوا » خوانده شده .