كه گذشته است و آنچه را كه تا روز قيامت خواهد آمد .
و وجه منافات نداشتن نداشتن بين اين آيه و بين قول خداى تعالى :
« قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ »
گذشت و گفتيم كه مطّلعين بر غيب اطّلاع بر آن پيدا نمىكنند مگر با لطيفهى الهى .
فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً
گفته مىشود : سلك زيد المكان ، فى المكان ، سلك زيد عمرا ، لفظ « سلك » فعلى است كه هم لازم مىآيد و هم متعدّى .
و اسم « إنّ » به رسول صلّى اللّه عليه و آله يا به خدا برمىگردد ، همچنين است فاعل « يسلك » و آن فعل لازم است يا متعدّى و لفظ « رصدا » مصدر يا جمع « راصد » است و معناى آيه اين است كه خداوند كسى را بر غيب آگاه نمىكند مگر آنكه از او راضى و او را برگزيده باشد .
از قبيل رسول بشرى يا ملكى ، زيرا رسول سير مىكند از پيش روى خودش يعنى آخرت و از پشت سرش يعنى دنيا در حالى كه مترقّب بر امور دنيا و آخرت است ، يا مترقّب اطّلاع بر اسرار آن دو است .
يا لفظ « رصدا » مفعول مطلق نوعى است ، يا خداوند حافظ و نگهبان و مترقّب و مترصّد قرار مىدهد از پيش رو و از پشت سر كه آنها يا قواى درّاكهى اوست ، يا فرشتگانى هستند كه موكّل بر او مىباشند ، تا اخبار دنيا و اسرار آخرت را به رسول بياموزند .
يا خداوند مظاهر خويش را كه عبارت از ملائكههاى موكّل بر رسول باشد محافظ و مترقّب قرار مىدهد تا خبر بدهند و رسول صلّى اللّه عليه و آله را مطّلع سازند ، يا خداوند رصدهائى براى او قرار مىدهد تا مطالب را به