يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ »
لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً
آب زياد و فراوان . و چون وجود آب در ملك عرب بسيار كم بود و بيشتر خيرات و بركات متوقّف بر آب بود لذا آب كنايه از زيادى خيرات و بركات گشت .
و از امام صادق عليه السّلام دربارهى اين آيه آمده است : يعنى علم زياد به آنان افاده مىكنيم كه آن را از ائمّه عليهم السّلام فرا مىگيرند .
از امام باقر عليه السّلام آمده است : يعنى اگر بر ولايت امير المؤمنين عليه السّلام و اوصيا از فرزندان او استقامت مىكردند ، در امر و نهى ، اطاعت آنان را مىنمودند آنها را با آب زياد سيراب مىكرديم ، يعنى دلهايشان را با ايمان سيراب مىنموديم .
لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ
با آن آب آنها را آزمايش كنيم ، يا به سبب آن آب آنها را عذاب نماييم .
وَ مَنْ يُعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِ
از ذكر كردن او پروردگارش را ، يا ذكر پروردگارش او را ، يا از چيزى كه با آن ذكر پروردگارش حاصل مىشود و اصل چيزى كه ذكر پروردگار با آن حاصل مىشود علىّ بن ابى طالب عليه السّلام و ولايت اوست .
چنانچه از ابن عبّاس روايت شده كه گفت : ذكر پروردگارش همان ولايت علىّ بن ابى طالب عليه السّلام است .
يَسْلُكْهُ
به او وارد مىسازد .
عَذاباً صَعَداً
عذابى را كه بالا رونده است يا غالب است يا عذاب بر كسى كه عذاب مىشود غالب است .