على عليه السّلام بودم و اين است قول خداى تعالى :
وَ يَقُولُ الْكافِرُ يا لَيْتَنِي كُنْتُ تُراباً
« 1 » .
سورهى النّازعات
در تفسير آيهى
إِلى رَبِّكَ مُنْتَهاها
فرمودهاند : انتها و آخر آن ساعت پروردگار است ، اگر بتوانى پروردگار را بشناسى خواهى توانست قيامت را نيز بشناسى ، يا مقصود اين است كه منتهاى وقت و ساعت و قيامت موكول به پروردگار مضاف تو و ظهور اوست .
يعنى ، وقت قيام قيامت نزد خداست از اوّل مرگ تا ظهور پروردگارت بر تو و هنگام ظهور پروردگار همهى قيام قيامت نزد خدا مىشود ، خواه مرگ اختيارى باشد يا اضطرارى و لذا ساعت گاهى تفسير به ظهور قائم عليه السّلام شده و گاهى به قيامت ، گاهى به رجعت و گاهى به مرگ تفسير شده ، چون همهى اين موارد بعد از طىّ برزخها ، به اختيار يا اضطرار به على عليه السّلام منتهى مىشود . « 2 »
سورهى عبس
در تفسير آيهى
عَبَسَ وَ تَوَلَّى أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى
مرقوم فرمودهاند :
بعضى گفتهاند : اين آيه دربارهى عبد اللّه بن امّ مكتوم كه نابينا بود نازل شده است .
داستان از اين قرار بود كه اين شخص نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آمد ، در حالى كه گروهى از بزرگان قريش نيز پيش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بودند و او آنان را به اسلام دعوت مىكرد و در روايتى عتبة بن ربيعه ، ابو جهل ، عبّاس ، ابىّ و اميّه دو فرزند خلف نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بودند و او آنان را به خدا دعوت مىكرد و اميد اسلام آوردن آنان را داشت .
عبد اللّه بن امّ مكتوم گفت : يا رسول اللّه بر من بخوان و به من بياموز آنچه را كه خداوند به تو آموخته است ، اين سخن را بلند ، بلند مىگفت و تكرار مىكرد و
هامش
( 1 ) صفحه 423 همين جلد .
( 2 ) صفحهى 437 همين جلد .