سورهى الدّهر
در تفسير آيهى
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً . . .
تا آنجا كه آنان خوراك خويش را از روى محبّت به مسكين و يتيم و اسير مىدهند و مىگويند : ما از شما پاداش و سپاس نمىخواهيم بلكه تنها براى طلب رضايت خدا اطعام كرديم .
از بيشتر عامّه و خاصّه روايت شده كه اين آيات تا قول خدا :
وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً
دربارهى على عليه السّلام و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام و كنيز آنان به نام فضّه نازل شده است . « 1 »
سورهى المرسلات
در تفسير آيهى
إِلى ظِلٍّ ذِي ثَلاثِ شُعَبٍ
فرمودهاند : به زير سايهى دردناك و جهنّم رويد .
بدان كه نفس امّارهى انسان مظهر جهنّم است و هر آنچه از اوصاف زشت و پست وارد شعبه و شعلهاى از شرارهى آتش آن است همين نفس امّاره مسبّب دخول در آتش است و اصل جميع رذايل و پستىهاست همان قواى سهگانه بهيمى و سبعى و شيطانى مىباشد .
و آن قواى سهگانه شعلههايى از آتش جهنّم و دودهايى از آن است ، كه انسانيّت بدان وسيله مىسوزد و مادامىكه انسان در دنيا اسير نفس امّاره است سوختن خويش را درك نمىكند ، ولى آنگاه كه مىميرد آنچه كه در دنيا از او پنهان بود بر او مجسّم مىشود و در نتيجه شعلههاى سهگانه ، دودها و سايههاى آن بر او ظاهر مىگردد « 2 » .
سورهى النّبا
در تفسير آيهى
وَ يَقُولُ الْكافِرُ يا لَيْتَنِي كُنْتُ تُراباً
فرمودهاند : كسى كه كافر به ولايت است مىگويد :
هامش
( 1 ) صفحهى 390 همين جلد .
( 2 ) صفحهى 407 و 408 همين جلد .