سورهى الدّهر
در تفسير آيهى وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً . . . تا آنجا كه آنان خوراك خويش را از روى محبّت به مسكين و يتيم و اسير مىدهند و مىگويند : ما از شما پاداش و سپاس نمىخواهيم بلكه تنها براى طلب رضايت خدا اطعام كرديم . از بيشتر عامّه و خاصّه روايت شده كه اين آيات تا قول خدا : وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً دربارهى على عليه السّلام و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام و كنيز آنان به نام فضّه نازل شده است . « 1 »
سورهى المرسلات
در تفسير آيهى إِلى ظِلٍّ ذِي ثَلاثِ شُعَبٍ فرمودهاند : به زير سايهى دردناك و جهنّم رويد . بدان كه نفس امّارهى انسان مظهر جهنّم است و هر آنچه از اوصاف زشت و پست وارد شعبه و شعلهاى از شرارهى آتش آن است همين نفس امّاره مسبّب دخول در آتش است و اصل جميع رذايل و پستىهاست همان قواى سهگانه بهيمى و سبعى و شيطانى مىباشد . و آن قواى سهگانه شعلههايى از آتش جهنّم و دودهايى از آن است ، كه انسانيّت بدان وسيله مىسوزد و مادامىكه انسان در دنيا اسير نفس امّاره است سوختن خويش را درك نمىكند ، ولى آنگاه كه مىميرد آنچه كه در دنيا از او پنهان بود بر او مجسّم مىشود و در نتيجه شعلههاى سهگانه ، دودها و سايههاى آن بر او ظاهر مىگردد « 2 » .
سورهى النّبا
در تفسير آيهى وَ يَقُولُ الْكافِرُ يا لَيْتَنِي كُنْتُ تُراباً فرمودهاند : كسى كه كافر به ولايت است مىگويد :