از امام صادق عليه السّلام آمده است : خداى تعالى نبىّ خود صلّى اللّه عليه و آله را ادب آموخت ، ادب او را نيكو گردانيد ، آنگاه كه ادب او را كامل نمود فرمود :
« إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ »
در خبر ديگرى است : خداوند نبىّ خويش را ادب نمود ، تأديب او را نيكو گردانيد ، سپس فرمود : « خذ العفو و أمر بالمعروف و اعرض عن الجاهلين » ، پس وقتى اين چنين شد نازل نمود :
« إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ »
فَسَتُبْصِرُ وَ يُبْصِرُونَ بِأَيِّكُمُ الْمَفْتُونُ
لفظ « باء » به معناى « مع » و لفظ « المفتون » به معناى مصدر يا اسم مفعول است ، معناى آن اين است كه با كدام يك از شماست عقل مفتون ، يا از باب تجريد است ، يعنى مرد مفتون با كدام يك از شماست .
يا لفظ « باء » زايده ، يا به معناى « فى » است يعنى در كدام يك از دو گروه از شما مفتون است .
از امام باقر عليه السّلام روايت شده كه فرمود : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : هيچ مؤمنى نيست مگر آنكه دوستى من به طور خالص به قلب او داخل شده باشد ، دوستى من خالصانه به قلب كسى وارد نشده مگر آنكه دوستى على عليه السّلام به قلب او وارد شده باشد ، يا على دروغ مىگويد كسى كه گمان مىكند مرا دوست دارد و تو را دشمن و مبغوض .
دو نفر از منافقين گفتند : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به وسيلهى اين جوان آزمايش شده است ، پس خداى تعالى نازل فرمود :
« فَسَتُبْصِرُ وَ يُبْصِرُونَ بِأَيِّكُمُ الْمَفْتُونُ »
فرمود : اين آيه تا آخر آيات دربارهى آن دو مرد نازل شده است .
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ
سبيل و راه خدا