الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ خالِدِينَ فِيها وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ
هر دو آيه مكرّر گذشت .
ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ
جواب سؤال مقدّر است ، گويا كه گفته شده : اگر كسى كه ايمان به خدا مىآورد و عمل صالح انجام مىدهد آخرت چنين و چنان است پس چرا در دنيا گرفتار مصيبتها مىشوند ؟
پس فرمود : رسيدن مصيبت در دنيا جز با اذن خدا نمىشود و اين معنا نيست مگر تكميل حكمت مؤمن .
يا گويى گفته شده باشد : گويا كه كفر كافر با اذن خدا نيست ؟
فرمود : هيچ مصيبتى نمىرسد مگر با اذن خدا نهايت اين است كه مصيبت مؤمن تكميل او است و مصيبت كافر با كفر او به استعداد و آمادگى قبلى برمىگردد و نقمت و بدبختى براى او مىشود .
وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ
يعنى با بيعت عام .
يَهْدِ قَلْبَهُ
خداوند قلب او را براى ايمان خاص و بيعت خاص هدايت مىكند به علم به اينكه رسيدن مصيبتها جز به اذن خدا نيست .
از امام صادق عليه السّلام آمده است : مؤمن بين سينه و حنجره تزلزل و اضطراب دارد تا آنكه دلش بر ايمان منعقد و بسته شود و اگر دلش بر ايمان بسته شد استقرار پيدا مىكند و اين است قول خداى تعالى :
« وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ »
وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
پس خداوند دلها و ايمان آنها و ساير احوال آنها را مىداند .