وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ
و هرگاه به آنها گويند بياييد تا رسول خدا براى شما از حق آمرزش طلبد سرپيچيدند .
جملهى اخير كنايه از انكار و استكبار است .
وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ
اعراض مىكنند ، يا منع مىكنند .
وَ هُمْ مُسْتَكْبِرُونَ
آنان از آمدن و عذر خواستن و استغفار تكبّر مىورزند .
سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ
اى رسول تو از خدا چه بر آنان آمرزش بخواهى يا نخواهى به حالشان يكسان است خدا هرگز آنها را نمىبخشد .
اين جمله تعليل مساوى بودن استغفار و عدم استغفار است و مبالغه در ترس آنها از عدم بخشايش الهى است ، چه عدم مغفرت خدا با استغفار رسول دليل آن است كه در وجود آنها چيزى نيست كه مغفرت را ممكن سازد .
إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ
كه همانا قوم نابكار فاسق را خدا هيچ وقت هدايت نخواهد كرد . اين جمله تعليل ديگرى است و مقصود هدايت نكردن فاسقين به بهشت يا به حق است .
هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا
اينها همان مردمى هستند كه مىگويند بر اصحاب رسول خدا انفاق مال نكنيد .
يعنى تا از كنار رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله متفرّق شوند .
وَ لِلَّهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
در صورتى كه خدا