و بعضى گفتهاند : به ما لطف كن تا بر اذيّت آنان صبر كنيم و پيروشان نباشيم كه در اين صورت امتحان و آزمايش براى آنان قرار گيريم .
از امام صادق عليه السّلام آمده است كه فرمود : از فرزندان آدم مؤمنى نبود مگر آنكه فقير بود و كافرى نبود مگر آنكه غنى بود ، تا آنكه ابراهيم عليه السّلام آمد و عرض كرد پروردگارا ما را امتحان براى كفّار قرار نده پس خداوند در ميان مؤمنين اموال و احتياجاتى قرار داد ، چنانچه در كفّار نيز اموال و حاجاتى قرار داد .
من مىگويم : بر مؤمنين واجب است از ابراهيم عليه السّلام تشكّر نمايند و اين كار او را كه منّت بر مؤمنين گذاشته فراموش ننمايند .
وَ اغْفِرْ لَنا
آنچه را كه از ما تفريط شده بر ما ببخش تا ما را بدان مؤاخذه نكنى و در نتيجه ما را فتنه و آزمايش غير ما قرار ندهى .
رَبَّنا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ
تو غالب و با مناعت هستى .
الْحَكِيمُ
كسى كه دقايق و نكات امور را مىداند ، وضع و آفرينش را متقن مىكند ، در حالى كه مشتمل بر غايتهاى دقيق و استوار و محكم است .
لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِيهِمْ
در ابراهيم و قومش .
أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ
تكرار اين جمله براى ترغيب و تأكيد و تخصيص آن به كسانى است كه اميد به خدا دارند .
لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ
اين اسوه و اقتدا مخصوص كسى است كه اميدوار به خدا باشد و امّا غير او تاسّى و اقتدا نمىكند .