يَكُونُوا لَكُمْ أَعْداءً وَ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ
هرگاه آنها بر شما تسلّط يابند باز همان دشمن ديرينيند ، هر چه به توانند .
دست و زبانشان به بدى به سوى شما دراز كنند به قتل و ضرب و شتم .
وَ وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ
و چه قدر دوست مىدارند كه شما باز كافر شويد . جمله عطف بر جملهى شرط و جزاست .
لَنْ تَنْفَعَكُمْ
أَرْحامُكُمْ
نزديكان شما كه به سبب آنان و به خاطرشان با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مخالفت مىكنيد نفعى به حال شما نخواهد داشت .
وَ لا أَوْلادُكُمْ
و فرزندان شما هيچ سودى برايتان ندارند .
اين جمله جواب سؤال مقدّر از چگونگى بهره بردن آنها از نزديكان خود ، يا سؤال از علّت اين گفتار است .
يَوْمَ الْقِيامَةِ
اين جمله ظرف قول خدا « لن تنفعكم » يا ظرف ما بعد آن مىباشد .
يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ
در روز قيامت بين شما جدايى مىافتد از شدّت اضطراب و ترس به نحوى كه هر كس از ديگرى فرار مىكند .
و لفظ « يفصل » به صورت معلوم و مجهول از ثلاثى مجرّد و از باب تفعيل خوانده شده است .
وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
خداوند بر عمل شما آگاه است پس شما را بر اعمالتان مجازات مىكند و راه نجاتى بر شما نيست ، نه از جانب خويشان و نه از جانب خداى تعالى .