صورت ولىّ امر و فعليّت اخير آنهاست نظر كند كه براى فردا چه فرستاده است .
و در آن اشاره به اين مطلب است : كسى كه به اعمال اخروى خويش نظر كند به فعليّت اخير نظر نمايد كه آن فعليّت ولايت است تا بتواند بين صحيح و فاسد آن و ناخالص و خالص آن تميز دهد و بداند كه براى فردايش چه ذخيره كرده و چه چيز براى نفس و عاجل برمىگردد .
كه اين تميز و فرق گذاشتن كار دشوارى است كه حاصل نمىشود مگر براى ناقد بصير مخلص .
يا اشاره به اين است كه نفس ولىّ امر آنان نفسيّت همه است ، يعنى نفس بزرگ نگاه كند كه براى فردا با نفس خودش چه فرستاده است .
چون نظر نفس به آنچه كه فرستاده از نظر مؤمنين كفايت مىكند ، يا نفس ولىّ امر نظر كند كه پيروانش براى فردا چه فرستادهاند ، كه فعل پيروان ولىّ امر به وجهى فعل ولىّ امر است و معناى آيه اين است كه ولىّ امر مأمور است به اعمال پيروان خود نظر كند و نقصان آن را جبران نمايد .
و لفظ « غدا » به معناى « فردا » با اينكه مقصود قيامت است ، تا اشاره به نزديك بودن قيامت بنمايد .
و نيز از آن جهت است كه مراتب طولى مانند ايّام عرضى به دنبال هم مىآيند و هر كدام جانشين ديگرى مىشود و چون مراتب طولى هر كدام نسبت به ديگرى به دو اعتبار روز و شب است ، چنانچه مكرر گذشت .
و لفظ « غد » را نكره آورد براى تفهيم و بزرگ داشت و اشاره به
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 126
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٢٦