مثل عبد اللّه بن ابى در غزوهى بنى نضير و بنى قينقاع مانند مثل شيطان است .
إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اكْفُرْ
كه انسان را به خدا كافر شود منظور قول و گفتار فعلى يا قول نفسانى است .
فَلَمَّا كَفَرَ قالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِنْكَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ
پس از آنكه آدمى به اطاعت او كافر شد آنگاه به دو گويد من از تو بيزارم كه من از عقاب پروردگار عالميان سخت مىترسم .
آوردن لفظ « قال » به صورت ماضى براى اشعار به اين است كه مقصود از اين قول و اين انسان قول شخصى و انسان مشخص است ، نه قول نوعى و انسان جنسى و نوعى .
و گرنه مناسب بود چنين بگويد : مانند مثل شيطان كه به طور مستمرّ به انسان مىگويد كافر شو ، شايد اين مطلب اشاره به تمثّل شيطان به صورت دزد و اغواى مشركين بر محمّد در جنگ بدر باشد .
بعضى گفتهاند : اشاره به عابد بنى اسرائيل است كه نام او « برصيصا » بوده و روزگارى طولانى خدا را عبادت كرد تا جايى رسيد كه مجانين و ديوانهها را نزد او مىآوردند و آنان را معالجه و مداوا مىكرد ، در اين ميان زنى محترم و با شرافت ديوانه شده بود و داراى برادرانى بود ، برادرانش آن زن را نزد عابد آوردند و زن نزد عابد ماند .
آن قدر شيطان آن عابد را وسوسه كرد تا عابد با او مواقعه نمود و زن حامله شد ، وقتى حملش آشكار گشت او را كشت و دفن نمود ، شيطان رفت به يك يك برادرانش قضيّه را گفت و برادران هر كدام ديگرى را كه مىديد مىگفت : كسى آمد و به من چيزى گفت كه گفتن آن