تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 124

مساهمون:

ص١٢٤
بر من سنگين است ، مطلب را به همديگر مىگفتند تا قضيّه به گوش پادشاه رسيد . پادشاه و مردم آمدند و عابد را خوار ساختند تا او به كارى كه انجام داده بود اعتراف كرد ، دستور داده شد كه او را به دار بكشند ، وقتى به چوبه‌ى دار آويخته شد شيطان بر او ظاهر گشت و گفت : من تو را به اين روز انداختم ، تو مطيع و فرمانبردار من مىشوى تا تو را از اين وضع نجات دهم ؟ گفت : بلى شيطان گفت : پس يك سجده بر من بكن ، عابد گفت : من در اين حال چگونه سجده كنم ؟ شيطان گفت : من به اشاره هم اكتفا مىكنم ، پس با اشاره به شيطان سجده كرد و به خدا كافر گشت و كشته شد .
فَكانَ عاقِبَتَهُما
عاقبت شيطان و انسانى كه با قول او كافر شده يا عاقبت هر دو گروه متمثّل شونده و كسى كه شيطان براى او متمثّل شده است .
أَنَّهُما فِي النَّارِ خالِدَيْنِ فِيها وَ ذلِكَ جَزاءُ الظَّالِمِينَ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
اين است كه هر دو در آتش دوزخ و آن دوزخ كيفر ستمكاران عالم است . يعنى اى كسانى كه با بيعت اسلامى ايمان آورده‌اند .
اتَّقُوا اللَّهَ
در ارتكاب مناهى و ترك اوامر قالبى از خدا بترسيد ، يا در نقض عهد و پيمان و بيعت مانند عبد اللّه بن ابى و بنى نضير و بنى قينقاع از خدا بترسيد . يا معناى آيه اين است : از آميخته كردن اعمال قالبى به اغراض