چنانچه خداى تعالى فرمود :
« قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ »
و آنچه كه در دست اغيار است ، غصب است .
و آنچه كه رسول صلّى اللّه عليه و آله و ائمّه عليهم السّلام و مؤمنين از اغيار بگيرند حقّ خودشان است و از غاصبان به اهلش بازگردانده شده است كه مالك اصلى آنها بودهاند و براى همين جهت « فىء » ناميده شده است .
فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ
لفظ « وجف يجف » مضطرب شده و لفظ « وجيف » نوعى از سير و راه رفتن اسب و شتر است .
مِنْ خَيْلٍ وَ لا رِكابٍ
لفظ « خيل » گروه و جماعت اسبهاست ، كه مفرد ندارند ، يا مفرد آن لفظ « خائل » است ، بر جماعت سوارهها اطلاق مىشود و لفظ « ركاب » بر وزن « كتاب » به معناى شتر است ، كه مفرد آن « راحله » است .
بعضى گفتهاند : اين آيه دربارهى غنايم بنى نضير نازل شده و آيهاى كه مىآيد دربارهى ساير اموال كفّار كه خداوند آنها را بر رسولش بازمىگرداند .
و بعضى گفتهاند : هر دو آيه دربارهى غنايم بنى قريظه و بنى نضير نازل شده ، كه آنها نزديك مدينه بودند و پياده به قريههايشان رفتند ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله سوار الاغ يا شتر شد و جنگ را طولانى نكرد ، لذا از آن غنايم به انصار چيزى نداد مگر به دو يا سه نفر ، همچنين گفته شده كه هر دو آيه دربارهى غنايم خيبر و فدك و قريههاى « عربيه » و « ينبع » نازل شده .
و آيه اوّل براى بيان اين است كه جنگجويان به سبب حق مقاتله