تفسير
وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ مُوسى إِنَّهُ كانَ مُخْلَصاً
ياد كن در كتاب خود شرح حال ، موسى را كه او بسيار بندهاى با اخلاص بود .
لفظ « مخلصا » با كسره لام و فتحهى آن خوانده شده ، يعنى او عبادتش را از شركورزى خالص گردانيد ، يا خداوند او را براى عبادت يا ( خود ) ش ، خالص گردانيد .
وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا
و رسولى بزرگ و مبعوث به پيغمبرى بر خلق بود .
تكرار لفظ « كان » براى اشاره به اين است كه هر يك از اين اوصاف خودش براى او شرافتى است .
مقصود از نبىّ رفعت ، بلندى يا نبوّت است كه تأكيد رسالت مىكند ، رسول متضمّن نبوّت و مستلزم رفعت است و فرق بين رسول ، نبىّ ، امام و محدّث در تفسير قول خداى تعالى :
وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما
از سورهى بقره گذشت و در آنجا معناى اين حديث كه رسول صداى ملايكه را مىشنود و در خواب مىبيند و ملايكه را در بيدارى مشاهده مىكند .
و نبىّ كسى است كه در خواب مىبيند و صدا را مىشنود ولى ملايكه را نمىبيند و محدّث كسى است كه نه در خواب مىبيند نه در بيدارى مشاهده مىكند و نه صدا را مىشنود . . .