جا كنايه از عبادت است .
عَسى أَلَّا أَكُونَ بِدُعاءِ رَبِّي شَقِيًّا
اميدوارم به دعاى پروردگارم سخت دل و نوميد نباشم ، ( مثل شما نباشم كه سعى و كوششتان در فرا خواندن خدايتان ضايع شده و از بين مىرود ) .
در ابتدا حكم را با لفظ « عسى » آورد كه بيانگر تواضع و شكستن نفس است ، براى اين كه پاسخ دهى و پاداش در دست خداست .
و آن جز محض تفضّل و لطف نيست ، بندگان جز اميد و رجا چيزى ندارند ، چه خاتمه و آخر كار از انسان غايب ، عيب كارها مخفى و پنهان است ، ثبات بر حال عبادت تا آخر عمر معلوم نيست .
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ
وقتى كه ابراهيم عليه السّلام از آنان و معبودهايشان ( كه ) جز خدا ( بودند ) كناره گرفت با اين هجرت باطنى از مقام نفس كه موافق آنان بود ، به هجرت ظاهرى به سوى شام روى آورد .
وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ
عوض آن كسانى كه ابراهيم از آنان جدا شد اسحاق و يعقوب را به او داديم ، اسماعيل را ذكر نكرد ، چون او را جهت احترام و بزرگداشت مستقلّا ذكر خواهد نمود .