مقصود از « علىّ » ثناى زياد و بلندست ، يا مقصود از علىّ ، علىّ بن ابى طالب عليه السّلام است .
چون على عليه السّلام براى ابراهيم لسان صدق در بازماندگان بود كه در لسان صدق از او شريفتر برايش وجود نداشت .
از ثنا و ستايش تعبير به لسان كردن براى اين است كه ثنا از زبان صادر شده و بر آن جارى مىگردد ، به على عليه السّلام نسبت داده شده كه فرمود : لسان صدق براى مرد اين است كه خداوند در بين مردم براى او چيزى بهتر از مال قرار دهد كه آن را بخورد و به ارث بگذارد .
آيات 51 تا 53
[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 51 تا 53 ]
وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ مُوسى إِنَّهُ كانَ مُخْلَصاً وَ كانَ رَسُولاً نَبِيًّا ( 51 ) وَ نادَيْناهُ مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ وَ قَرَّبْناهُ نَجِيًّا ( 52 ) وَ وَهَبْنا لَهُ مِنْ رَحْمَتِنا أَخاهُ هارُونَ نَبِيًّا ( 53 )
ترجمه :
( 19 / 53 - 51 )
و در كتاب آسمانى از موسى ياد كن كه او اخلاص يافته و فرستادهاى پيامبر بود .
و او را از جانب طور ايمن ندا داديم و او را به هم رازى خود نزديك گردانديم .
و از رحمت خويش برادرش هارون را كه پيامبر [ و شريك و ياور او ] بود به او ارزانى داشتيم .