يا اين كه چون بزرگداشت ابراهيم در نظر آنان ( يهود و مسيحيان ) به سبب اسحاق و يعقوب عليه السّلام بود ، انبياى بنى اسرائيل از آن دو بودهاند ، اين دو نام ذكر شده است ( و نيز براى اينكه سلسلهى ارتباط روحانى و حلقهى رسالت مشخص شود ) .
وَ كُلًّا
و هر يك از آن دو را
جَعَلْنا نَبِيًّا وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا
نبىّ قرار داده و از رحمت خود بخشيديم آنچه را كه ممكن است به انسان بخشيده شود .
يا خود « من رحمتنا » مفعول است ، چون « من » تبعيضى اسم است ، يا جانشين مفعول موصوف است .
چون معناى بعضيّت در « من » قوى است يا مفعول محذوف است ، يعنى به آنان از رحمت خودمان محمّد صلّى اللّه عليه و آله را به جهانيان بخشيديم .
لفظ محمّد صلّى اللّه عليه و آله را در اينجا حذف كرده يا از باب اين كه آن ظاهر و روشن است ، يا ظهور آن مورد ادّعا مىباشد .
وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا
« 1 » و بر زبان عالمى آوازه نكونامى شان را بلند گردانيديم لسان صدق عبارت از ثناى جميل بر لسان خلق است .
هامش
( 1 ) يونس بن عبد الرحمن روايت كرده گفت خدمت حضرت امام رضا عليه السّلام شرفياب شده عرض كردم جمعى از من پرسيدند كه نام مبارك على عليه السّلام در كجاى قرآنست ؟ در جواب ايشان آيهاى كه در سوره مريم استوَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّارا قرائت كردم فرمود راست گفتى اين آيه صريح است در نام مبارك آن حضرت . تفسير جامع جلد 4 ص 256 .