لفظ « من » يا ابتدايى است و ظرف حال از « الأحزاب » ، يا لفظ « من » زايده ، « بينهم » ظرف « اختلف » و اختلاف آنان در اين بود كه : بعضى مىگفتند : عيسى خداست ، بعضى مىگفتند :
فرزند خداست ، بعضى مىگفتند : يكى از سهتاست و بعضى مىگفتند : عيسى و مادرش دو خدا هستند .
فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا
پس واى بر كسانى كه با اعتقاد خلاف در مسيح عليه السّلام كافر شدند .
مِنْ مَشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيمٍ
در حضور يا شهادتگاه آن روز سترگ ( قيامت ) زيرا لفظ « مشهد » يا مصدر ميمى يا اسم مكان است .
أَسْمِعْ بِهِمْ وَ أَبْصِرْ
لفظ « أبصر » صيغهى تعجّب است ، يعنى چه شگفت در آن روز مىشنوند و مىبينند !
يَوْمَ يَأْتُونَنا
زيرا كه چشمها در آن روز تيز مىشوند .
لكِنِ الظَّالِمُونَ
آوردن اسم ظاهر به جاى ضمير جهت اشعار به علّت حكم و رسوا كردن آنانست ، به اين گونه كه وصف ذمّى برايشان ذكر مىكند ، يعنى آنان ظالم و ستمگرانند .
و ستمگران
الْيَوْمَ
در دنيا
فِي ضَلالٍ مُبِينٍ
در گمراهى آشكارند ، يعنى آنان در دنيا از حقّ كر ، لال و كور هستند ، تيزى چشم در آخرت نفعى به حال آنان نمىرساند ، ممكن است معناى آيه اين باشد كه ظالمين را بينا كند تا ببيند ؛ كه در اين