كه روى به آن رحمت آورد سهمى از آن را مىگيرد ، و هر كس از آن روى گرداند محروم مىشود و عايد متعرّض آن رحمت و روىآورنده به آنست .
و در اخبار ( در وجه ) رحمة للعالمين بودن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آمده است كه او مبعوث شد به كنايه و اشاره نه به تصريح ، قوم او مهلت داده شدند و وعدهى عذاب به آنان داده نشد .
و تصريح به امرى براى آنان نشد كه مخالفت بكنند و در نتيجه معذّب ، باشند مانند ولايت على عليه السّلام و از اين امّت مسخ و خسف برداشته شده است .
تحقيق مطلب اين است كه وجود جانشينان خدا در زمين رحمت از جانب خدا بر اهل زمين و بركت و رفع بلا از آنانست .
زيرا آنان با فنا از انانيّتها و بقا به سبب وجود الهى اخروى عين رحمت الهى گشتهاند و در زمين بودن آنان عبارت از وجود آن رحمت در زمين بر همهى موجودات است .
قُلْ إِنَّما يُوحى
اين جمله از حيث لفظ از ما قبلش منقطع ولى از نظر معنا به آن مرتبط مىباشد ، گويا كه گفته است :
حالا كه تو رحمت براى عالمين هستى پس به آنان بگو كه به من وحى مىشود .
إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ
و توحيد را به آنان ابلاغ