يا « نفشت » .
آوردن مضارع بعد از « اذ » و در قضايايى كه گذشتهاند براى اين است كه « اذ » را از ماضى منسلخ قرار داده يا ماضى به صورت حال مشهود تصوير مىگردد . . .
و مقصود از قول خدا :
وَ كُنَّا لِحُكْمِهِمْ شاهِدِينَ
عالم يا حاضر حكم آنان بوديم كه حكمشان از ما پنهان نبوده تا حقّ از باطل نزد ما تميز پيدا نكند ، يا داود و سليمان در حين حكم مىدانستند كه در حضور و محل شهود ما هستند .
پس با آراى خود سخن نمىگويند ، بلكه حكم آنها به واسطه وحى ما است ، پس كسى نگويد كه حكم آن دو به اجتهاد بوده و هر يك مخالفت ديگرى كرد چنانچه بعضى گفتهاند .
و آوردن ضمير جمع در قول خدا « لحكمهم » براى اشعار به اين است كه حكمكنندگان متعدّد بودهاند ، زيرا داود جميع اولادش را براى امتحان جمع كرد ، و ممكن است ضمير به متحاكمين و به مجموع حاكمين و متحاكمين برگرداند .
فَفَهَّمْناها سُلَيْمانَ
ما به سليمان حكم كردن ، يا گوسفندان را از جهت حكم اضرار بر حسب اقتضاء وقت وحى كرديم ، پس حكم او ناسخ حكمى شد كه سابقا بود ، پس وحى و تفهيم ما به سليمان تجهيل و نسبت جهل دادن به داود نيست و