بعضى گفتهاند : آن كلامى است از جانب خدا كه مربوط به كلام موسى است به اين نحو كه اين جمله از كلام حاكى است كه به كلام محكّى عنه مربوط است ، مانند آن در مخاطب آن در مخاطبات و محاورات فراوان است .
لكن ما مىگوييم : رسول عليه السّلام در هنگام رسالت و تبليغش گاهى از انانيّتش منسلخ مىشود به نحوى كه در وجودش جز انانيّت فرستنده باقى نمىماند ، در اين هنگام است كه شأن مرسل ( فرستنده ) ظاهر مىشود ، به كلامى كه مخصوص مرسل است تكلّم مىكند ؛ درحالىكه پيش از آن از جهت رسالتش به كلام خودش تكلّم مىنمود .
و هر دو كلام متّصل مىشوند به گونهاى كه گمان مىرود هر دو كلام از يك نفر صادر شده است ، به اين اعتبار مىشود كلام از قبيل التفات از غيبت به تكلّم باشد ، گويا كه رسول خدا مرسل و فرستنده شده و لذا فرمود : « فأخرجنا به » يعنى ما از آن بيرون مىآوريم .
أَزْواجاً
اضاف و انواع ، زيرا هر صنف و نوع از نبات مانند حيوان داراى دو قسم است مانند مذكّر و مؤنّث از حيوان .
يا اطلاق ازواج به اين اعتبارست كه هر صنفى از اصناف نبات داراى نظير يا نظايرى از نوع خودش مىباشد .