مناجاتكننده كمتر اتّفاق مىافتد از حالت بيهوشى و بيرون شدن از كثرتها و از آگاهى و شعور به مناجات بتواند جدا شود - همين بس كه التفات و توجّه موسى به كثرتها باقى بود به نحوى كه از حقوق كثرتها چيزى فروگذار نمىكرد ، چون بعد از امر خداى تعالى و تشريف او به رسالت ، موسى احساس كرد كه رسول بايد زبان فصيح داشته باشد تا بتواند از عهدهى دعوت به توحيد و مجادله كه لازمه دعوت است برآيد و خصم و شبهات او را دفع نمايد ، ولى موسى لكنت زبان داشت و براى او مجادله و دفع شبهات خصم ممكن نبود .
از سوى ديگر رسول بايد سينهى گشاده داشته باشد ، تا بتواند سختىها و رنجهاى رسالت را تحمّل نمايد ، از هر ناخوشايند و مكروهى ناراحت نشود ، كه لازمهى رسالت مكروهات و ناخوشايندهاى زيادى كه بيشتر مردم از آن راحت و سالم هستند ، در حالى كه موسى سينهاى تنگ و غضب شديد داشت و از هر ناخوشايندى زود ناراحت مىشد .
و نيز رسول بايد محبوب مردم باشد ، نه مبغوض آنان در حالى كه موسى چون يكى از مردم را كشته بود كينهاش را بر دل داشتند .
چون موسى همهى اين مطالب را مىدانست و آنها را
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 174
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٧٤