تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 166

مساهمون:

ص١٦٦
نداشته باشد . و در قول خداى تعالى
أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي
اشاره به اين است كه مقصود از اعمال منحصر در ذكرست بنابراين كه مفهوم « 1 » قيد معتبر باشد .
فَلا يَصُدَّنَّكَ عَنْها مَنْ لا يُؤْمِنُ بِها
پس زنهار مردمى كه به قيامت ايمان ندارند يعنى از به پا داشتن نماز براى ذكر من ، يا از خود نماز براى ذكر من ، يا از ساعت يعنى از ساعت ظهور امام عجّل اللّه فرجه كسانى كه ايمان ندارند جلوگيرى نكنند . زيرا مرجع ضمير « بها » همان است كه ضمير « عنها » به آن برمىگردد .
وَ اتَّبَعَ هَواهُ
و پيرو هواى ( نفس ) شد از قبيل عطف علّت با معلول است ، يعنى به علّت اين كه از هوس پيروى كند ،
فَتَرْدى
تو را از آن روز هولناك باز ندارند و غافل نكنند و گرنه هلاك خواهى شد ( تو را به هلاكت افكند ) . زيرا نفس در صورت جلوگيرى از به پا داشتن نماز هلاك و نابود مىشود و جلوگيرى نفس از به پا داشتن نماز انصراف از نماز است و انصراف از نماز توجّه به دار سفلى و حركت در آنست . چون نفس متحرّك است و به تدريج از قوّه به فعل خارج
هامش
( 1 ) يعنى مقيد بودن نماز خواندن به پديد آمدن ذكر مترجم .